Stałość położenia – kontynuacja

W późniejszych eksperymentach Kohlera (1961) noszenie deformujących szkieł wywoływało zmiany wizualne innego rodzaju. W jednej serii badań połowa pola widzenia była odwrócona, podczas gdy druga połowa pozostawała normalna: w innej serii połowa pola widzenia była niebieska, a druga połowa – żółta. W każdym przypadku miało miejsce przystosowanie się do noszonych szkieł, tak że-po wielu dniach deformacja była mniejsza, lub też czasami następowała zmiana rodzaju deformacji. W niektórych przypadkach trzeba była aż czterdziestu dni od chwili,’gdy badany przestał nosić szkła, zanim powstałe deformacje znikły. W przypadku kolorowych szkieł, które deformowały świat tylko w ten sposób, że zabarwiały go na niebiesko, gdy badany spojrzał na lewo, a na żółto, gdy spojrzał na prawo, najpierw występowała intensyfikacja barwy żółtej, gdy badany przenosił wzrok ze strony lewej do prawej – efekt, którego można się było spodziewać w związku „ze zjawiskiem kontrastu i obrazów następczych (zob. rozdział 8). Efekt ten znikał, gdy badany nosił szkła przez szereg dni, jednakże pojawiał się znowu, gdy badany przestał nosić szkła: widział on teraz świat na żółto, gdy patrzył na prawo, a na niebiesko, gdy spoglądał na lewo. Było tak, jak gdyby doświadczenia badanego z widzeniem na żółto i na niebiesko przy zwracaniu oczu w jedną lub drugą stronę doprowadziły go do tego, że nawet wówczas widział na prawo lub na lewo te kolory, chociaż już nie nosił barwnych szkieł.’

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>